Ik heet Olivia

Interview

Een thuisgekomen schrijfster over een gestrande boot

In een café met een aandachtszieke papegaai hebben we afgesproken met Jowi Schmitz, de schrijfster van Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doen. Nadat we zijn verhuisd omdat we elkaar niet kunnen verstaan door het geschreeuw van de vogel, beginnen we met het interview.

Olivia

We beginnen bij het begin: de titel. 'Ik vond vroeger mijn naam heel stom. Toen ik vijftien was, heb ik de naam Jowi uitgekozen. Dat weet eigenlijk bijna niemand... Maar dat heb ik niet eens bewust als uitgangspunt voor het boek gebruikt. Het idee voor Olivia ontstond toen ik in Amerika was. Ik was toen net op bezoek geweest bij mijn vriend Sasha die in New York woont en later ook in het verhaal terecht is gekomen, als enige persoon in het boek die eigenlijk echt bestaat.'

‘Ik zat in de trein naar Boston en op een gegeven moment kwamen we langs een ruig stuk land met een heel hoog hek eromheen. Daar stond een boot - terwijl er nergens water in de buurt was. In één keer zag ik voor me hoe die boot verdwaald was. Daar begon het verhaal mee. Na een tijdje hoorde ik Olivia gewoon praten in mijn hoofd, en dat schreef ik op. De eerste zinnen van het boeken zijn vanaf dat moment altijd de eerste zinnen geweest.'

Een huis dat beweegt

Vanaf haar vijftiende heeft Jowi veel gereisd. Ze woont nu in een woonboot, maar reisde daarvoor door Europa en woonde onder andere een tijdje in Spanje. ‘Toen ik in Spanje leefde, speelde ik viool op straat. Toen ik terugkwam in Nederland ben ik in een woonwagen gaan wonen.'

‘Nog steeds vind ik het leuk om in een huis te wonen dat meebeweegt, zoals een wagen of een boot. Volgens mij is het heel goed om niet in een echt huis te wonen. Dat houdt je hoofd soepel. Rond mijn twintigste besloot ik wel voorlopig in Nederland te blijven. Volgens mij is veel reizen alleen leuk als je jong bent. Als je vijfenvijftig bent en je staat nog steeds met je viool op straat, dan is dat toch een beetje sneu.'

Grenzeloos schrijven

Jowi heeft hiervoor twee boeken voor volwassen geschreven. Is daar eigenlijk verschil tussen, schrijven voor volwassen en voor kinderen?
'Bij het schrijven van mijn vorige twee boeken had ik het gevoel dat ik het overzicht nodig had, wat er ging gebeuren en wie wat zou doen. Maar bij Olivia had ik het gevoel dat alles wel goed zou komen, zolang ik maar heel dicht bij haar bleef.'

‘Een tijdlang speelde ik viool in bandjes. Maar ik vond mezelf nooit goed genoeg. Daar baalde ik zo van, dat ik besloot ermee te stoppen en te gaan schrijven. Ik had altijd al geschreven, dat gaat makkelijk op reis. In schrijven zit een soort grenzeloosheid. Ik heb het gevoel dat ik alsmaar beter leer schrijven en ik kan het ook mijn hele leven blijven doen. Als ik tachtig wordt en besluit dat ik op papier tien ben, dan kan dat gewoon. Er is niemand die dat raar vindt. De grenzeloosheid van schrijven heeft de grenzeloosheid van reizen eigenlijk vervangen.'

Nieuwe projecten

Nu Olivia af is, is Jowi al weer bezig met twee nieuwe boeken. Ook heeft ze ideeën voor een tv-programma over boeken. ‘Ik wil graag een programma ontwikkelen dat gewoon leuk is, aan de haal gaan met de inhoud van het boek. Dat het niet alleen een saai praatje is. Zolang het over het boek gaat, hoef je helemaal niet zo diep op de inhoud in te gaan. Misschien juíst niet: ik heb zelf eens een interview over een van mijn boeken gehad waarvan ik de vragen niet eens begreep omdat ze zo doorgedacht en diepzinnig waren.'

Op zoek naar Olivia!

De omslag van Olivia is gemaakt door een vriend van Jowi die vormgever is. ‘De uitgever was op zoek naar een nieuwe stijl. Een vriend van mij heeft toen een ontwerp gemaakt. Dat vind ik heel mooi geworden, die bomen geven er echt een soort geheim en mysterieus gevoel aan. Het gekke is alleen dat ik nu niet weet wie het meisje is...'

Kelly & Lauren

Ik heet Olivia

Recensies

Vijf sterren voor Ik heet Olivia in de Volkskrant

'...die nurkse tienerwijsheden maken alles goed. En het belangrijkste is dat de mensen kloppen en de lezers mee weten te slepen naar hun bijzondere wereld, die om de hoek van je eigen straat zou kunnen zijn. ...Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doen is ondanks de aanstekelijke humor een boek met een bijna tastbare donkere sfeer, als een boswandeling in een kletsnatte regenjas: ellendig en fijn tegelijkertijd. 
Een uithuilboek van de allerbeste soort. De enige soort die mag.'
Pjotr van Lenteren geeft het boek 5***** in de Volkskrant en op zijn weblog, 5 maart 2011

‘(in de titel) schemert iets door van de ernst die op een luchtige, draaglijke toon gebracht wordt - misschien wel de grote kracht van het boek. Je zou aanvankelijk daarom ook niet zeggen dat Ik heet Olivia een warm en uiteindelijk troostrijk boek over rouwverwerking is. ...(Jowi Schmitz) bewijst zich als een echte kinderboekenschrijver ... (en) weet ook goed raad met de grote gevoelens die het boek diepgang geven'
NRC.Next en NRC Handelsblad

‘Schmitz beschrijft dat (rouwverwerkings)proces levensecht in geconcentreerd, licht poëtisch proza... Ingetogen, intiem, hartverscheurend.'
Bas Maliepaard in de Trouw

‘Schmitz weet de toon van de weerbarstige puber Olivia goed te treffen. In één adem uitgelezen.'
AD Algemeen Dagblad

'Het meest hartveroverende debuut van 2011... van kaft tot kaft echt.'
Volkskrant

'Voor een goed boek is soms niet veel meer nodig dan een origineel meisje en een onalledaagse situatie.'
Volkskrant

‘het verhaal is aardig en vaardig geschreven in een vlotte stijl, vooral de dialogen zijn goed'
Jaap Friso op Jaapleest.nl

'Ben je een echte lezer, probeer dan eens het verhaal van Olivia.'
Kidsweek

‘Het plotselinge gemis van een moeder op 10-jarige leeftijd is mooi verwoord. Olivia komt als vroegrijpe tiener met alle problemen die in deze situatie optreden erg goed uit de verf. Maar ook de andere personages - tot en met de kleinste bijrolletjes - zijn met zorg beschreven. Het taalgebruik bevat juweeltjes.'
Ger van Hoek (hoofdredacteur Jeugdliteratuur in Praktijk)

´Lees het en geef het cadeau. Vooral aan kinderen die geen moeder meer hebben. Maar ook aan hen die wel. Aan iedereen eigenlijk. Ook als je niet van huilen houdt of geen tolerante familie hebt.´
Merel Roze

‘Origineel en hartveroverend'
J/M Vakblad voor ouders

‘Ik kan niet wachten om verder te lezen, want het is echt fan-tas-tisch! Briljant!'
Boekhandel de Balustrade

De Gelukkige Lezer benoemde het boek als beste van 2011 in de leeftijdscategorie 10+

'Een mooi debuut dat op meer doet hopen.'
Het goede Leven

'veelbelovend kinderboekendebuut... Een hartverwarmend verhaal'
Lezen

'Het debuut van Schmitz is invoelend en mooi geschreven.'
Nederlands Dagblad

'de schrijfstijl van Jowi Schmitz is dik in orde.'
Limburgs Dagblad

'Ze is zo echt beschreven dat je bij het lezen af en toe zelf wél een traantje moet laten. Olivia is een meisje dat je niet snel zult vergeten, ook al is het boek allang uit.'
Leestip op Leesplein

'Je voelt je verstrikt raken in het verhaal... Echt bijzonder geschreven. ...Van mij mag ze doorgaan met de kinderboeken. ...Ik ben helemaal weg van dit boek.'
Rietje Nivard (De Kinderboekwinkel) op Radio Noord-Holland 
Luister hier de hele radio-aflevering (de boekbespreking begint op 20.59)

'(rouwverwerking is een onderwerp) waar uiteraard al verschillende boeken over geschreven zijn, maar dit boek vind ik ronduit verfrissend. ... een indrukwekkend boek over een vader die weer zijn verantwoordelijkheid moet oppakken en een dochter die weer puber moet zijn. ... Jowi Schmitz heeft dat op een mooie wijze verwoord.'
Boekhandelaar Laura van den Berg (Selexyz Broese) in Ons Leidsche Rijn 

'Olivia's spontane, gekke, maar ook wijze kijk maken de instap fris. Een positieve aanrader voor jong en oud.'
Kerk & Leven

'Indrukwekkend'
PrimaOuders.nl

'Jowi Schmitz is een kei in het weergeven van veel in enkele zinnen ...een boek over rouwverwerking is een delicate kwestie. Het verdriet moet geloofwaardig worden neergezet zonder dat het uitloopt in pathetische scènes of gebagatelliseerd wordt. Daar is de schrijfster goed in geslaagd. Het verdriet van vader en dochter is invoelbaar.'
Kinderboekenpraatjes (lees hier de hele recensie)

'Jowi Schmitz debuteert met deze hartveroverende roman als jeugdboekenschrijfster en bewijst dat een zwaar thema geen zwaar verhaal hoeft op te leveren. Wel een ontroerend boek waarin duidelijk wordt dat iedereen anders rouwt en dat dat het juist nog moeilijker maakt.'
LOL-Magazine

'Tussen de regels door voel je als lezer de emotie en spanning die er hangt.'
NBD Biblion

'Stilistisch mooi en zorgvuldig vertelt Schmitz haar verhaal over vriendschap, ouder worden, maar vooral ook over afscheid nemen. De gebeurtenissen ontroeren, niet in de laatste plaats omdat de hoofdpersoon met al haar emoties en onzekerheden zo authentiek en levensecht is neergezet.'
Een boekje open

'De strijd die Olivia voert met zichzelf en haar vader levert talloze ontroerende momenten op. Olivia is wat vroegwijs voor haar leeftijd, maar dat doet geen afbreuk aan de geloofwaardigheid van dit pareltje!'
Huis aan Huis Leeuwarden

'...een aanrader! Goed geschreven en aangrijpend.'
Seizoener