De laatste zomer van de Krijgers des Doods

De pers

'Waardevolle levenswijsheid die tot zelfreflectie aanzet. De spanning blijft bovendien hoog: gaat D.Q. dood en pleegt Pancho een moord? Met zijn integere slot weet Stork te verrassen.'
Bas Maliepaard in Trouw

'Een goed verteld verhaal met beklijvende personages, en bovenal zo'n oprechte lofzang op het leven'
NRC Handelsblad

'Stork zet opnieuw overtuigende en goed uitgewerkte karakters neer, net als in zijn opvallende debuutroman Marcelo en de echte wereld.'
4**** van Jaap Friso in Vrij Nederland

'Met De laatste zomer van de Krijgers des Doods toont Stork dat hij tot de absolute top van young adult-schrijvers behoort. Dit is geen roman waar 'je in moet komen', die 'moet groeien' of 'die je de tijd moet geven'. Dit boek grijpt je vanaf de eerste bladzijde bij de keel om je in het verhaal te trekken en je pas los te laten als je de laatste zin gelezen hebt. Is inmiddels duidelijk dat dit een geweldig boek is? Mooi zo.'
Hanneke van den Berg in Noordhollands Dagblad

'Dat ... Francisco X. Stork bijzondere boeken schrijft, maakte hij al duidelijk met Marcelo en de echte wereld. Hij bewijst het opnieuw met zijn recent in het Nederlands vertaalde jeugdroman.
...Een boek dat het verdient vaker dan één keer te lezen en ervan te genieten.'
Jant van der Weg in Sneins Petiele

'Stork weet net als in Marcelo en de echte wereld personages te scheppen die boeiend, sympathiek en een beetje wereldvreemd zijn. ... Het einde van het boek is niet voorspelbaar, waardoor Stork de spanning tot de laatste bladzijde weet vast te houden. De laatste zomer van de Krijgers des Doods is een integer verhaal over twee jongens die allebei bezig zijn met de dood, maar beiden door de liefde in leven worden gehouden.'
Lees de hele recensie op de website Cultuurbewust.nl

'De karakters van vooral Pancho en D.Q. worden goed uitgewerkt; ...De dialogen tussen die twee zijn ijzersterk weergegeven en passen ook echt bij de karakters zoals Stork die schetst. ...het is vooral de ontwikkeling van de bijzondere vriendschap tussen de twee jongens die het boek zijn kracht geeft. Een lekker leesboek met een verrassend en tegelijkertijd heel passend slot.'
Lees de hele recensie op de website Dizzie.nl

Lees ook een mooie recensie op Jongerenliteratuurplein.

'Boeit vanaf het begin en houdt tot aan het eind de spanning vast'
Sevendays

'Het boek vertelt een mooi verhaal over liefde voor het leven, ondanks dat je het moeilijk hebt. En dat grijpt je aan.'
Plugout

'Francisco Stork schrijft zoals Pancho is. Eerlijk, recht voor zijn raap, zonder valse romantiek. ... Soms moet je, zoals Pancho, je ogen even wijd opensperren om de tranen tegen te houden. Een geweldig boek.'
Boekenkrant

'Naast de zware thematiek volop ruimte voor spanning en humor, vooral in de puberale dialogen.'
NBD Biblion

'We mogen hopen dat die man nog lang niet is uitgeschreven! ... Wat kan die man toch geweldig schrijven! Ook deze Young Adult-roman is wederom van eenzame klasse. De twee hoofdpersonen worden door hem geweldig geportretteerd en het duurt niet lang of je hebt ze als lezer in je hart gesloten.'
Rob van Veen op www.eenboekjeopen.nl

'Het boek blijft boeiend tot op de laatste pagina.'
Seizoener

De laatste zomer van de Krijgers des Doods

Fragment

Alles zag er nog net zo uit als hoe hij het had achtergelaten toen de sheriff twee weken geleden aanklopte. Daar stond de kop koffie die hij onderweg naar de deur op het aanrecht had gezet. Er lag een paar witte sokken op het ene uiteinde van de bank en een gekreukeld kussen op het andere. Mevrouw Olivares klikte het lichtknopje op en neer, maar de stroom was afgesloten. Ze liep rond om gordijnen open te trekken en het daglicht binnen te laten. ‘O,' zei ze toen haar iets te binnen schoot. ‘Ik heb een paar dozen meegebracht om je spullen in te doen. Ze liggen in de kofferbak. Ik zal ze even halen.'

Toen ze weg was zei D.Q.: ‘Je zei toch dat je niet las?' Hij pakte een boek dat open op de bruine stoel lag en las voor: ‘Ziel van een vlinder: De reis van mijn leven, Muhammad Ali...' Pancho griste het uit zijn handen. D.Q. grijnsde veelbetekenend. ‘Jij bent niet wie je pretendeert te zijn,' zei hij.

‘Ik PRETENEER niks.' Pancho stak het boek onder zijn arm en liep naar Rosa's kamer. Hij bleef voor de dichte deur staan en haalde diep adem, toen deed hij hem open en ging naar binnen. Meteen werd hij overvallen door haar geur, een mengeling van mintblaadjes en seringen. Hij hield zijn adem in. Als hij niet ademde zolang hij in haar kamer was, zou hij het misschien redden.

Toen hij de bovenste la van de ladekast opentrok zag hij het dagboek meteen. Er zat een slotje op, dat met een piepklein sleuteltje geopend kon worden. Hij liep naar de planken waarop Rosa haar poppen had staan. Als kind verstopte ze haar geld altijd achter die poppen of onder hun jurken. Hij vermoedde dat ze het sleuteltje van haar dagboek daar ook bewaarde. Het waren poppen van overal ter wereld. Zijn favoriet was die op klompen, uit Nederland. Misschien wel de enige keer dat hij Rosa ooit kwaad had gezien, was toen hij de lange blonde vlecht van de Deense pop had afgeknipt. Zeven was hij toen, in Rosa's ogen oud genoeg om beter te weten. Voorzichtig tilde hij de poppen een voor een op.

Hij vond het sleuteltje onder de Mexicaanse. Natuurlijk, dacht hij. Hij schoof het dagboek voor in de band van zijn broek en stak het sleuteltje in zijn zak. Vanuit de woonkamer riep mevrouw Olivares naar hem. ‘Wat moet ik inpakken?' vroeg ze.

‘Maakt mij niet uit.' Hij keek in haar richting. Ze had vier ongeopende dozen op de vloer staan. D.Q. zat niet meer op de stoel in de woonkamer waar Pancho hem had achtergelaten.
‘Oké,' zei ze. ‘Dan loop ik alles langs om te zien waar je nog iets aan zou kunnen hebben. Best mogelijk dat je later nog wat van die spullen wilt gebruiken, hoor.'
‘Dan zit ik in de gevangenis,' zei hij, maar niet zo hard dat mevrouw Olivares het kon verstaan.

Zijn kamer lag achter in de trailer, tussen die van zijn zusje en die van zijn vader. D.Q. zat met zijn ogen dicht op de stoel bij het bureautje. ‘Het is leuk hier,' zei hij terwijl hij zijn ogen opende. ‘Wie is dat?' Hij keek naar een poster van een bokser op de muur voor hem. De bokser stond in elkaar gedoken met zijn hand naar achteren alsof hij elk moment een linkse hoek kon uitdelen. Pancho volgde D.Q.'s blik maar zei niets. Hij bedacht ineens dat hij behalve Rosa's dagboek nog iets moest pakken. Hij draaide zich om en liep naar zijn vaders slaapkamer.

Daar was sinds zijn dood niets aan veranderd. Rosa en Pancho hadden geen van beiden ook maar een moment overwogen hun vaders spullen weg te doen of de grote slaapkamer in gebruik te nemen. Pancho vond wat hij zocht in de onderste la van zijn vaders klerenkast, onder de werkshirts. Het was een Smith & Wesson .22-revolver, die zijn vader had gekocht om op de prairiehazen te schieten die zijn tulpen opvraten. Pancho had hem het wapen nooit zien gebruiken. Het ergste wat zijn vader de hazen ooit aandeed was in het Spaans tegen ze vloeken. De revolver was niet geladen. Zijn vader bewaarde de kogels uit het zicht op de bovenste plank in de kast. Pancho had ze ontdekt toen hij, vlak voordat hij naar mevrouw Duggan werd gebracht, op zoek was naar zijn vaders oorlogsmedailles. Hij haalde zeven kogels uit de doos en stopte die in de zak waar ook het sleuteltje in zat. Toen pakte hij zijn vaders blauwe spijkerjack en vouwde de revolver daarin.