Zizou Corder: een gesprek met moeder en dochter

‘Wij hebben Leeuwenjongen samen geschreven’

Louisa Young (43) en Isabel Adomakoh Young (11), moeder en dochter, schreven samen een boek: Leeuwenjongen. Ze publiceerden het onder het pseudoniem Zizou Corder. Hoe een verhaaltje voor het slapengaan een trilogie werd.

Ze kletsen honderduit, lachen de hele tijd en vullen elkaar naadloos aan. Een zin is nog niet afgelopen, of de ander vertelt verder alsof het hele verhaal uit één mond komt. De twee lijken meer vriendinnen, of zussen. Alleen na afloop van het interview neemt Louisa Young even haar rol van moeder in.

'Die kun je niet meenemen!' zegt ze verontwaardigd tegen Isabel, haar dochter, die met moeite alle overgebleven chocolaatjes van vijf interviews in haar handen klemt. 'Ik eet ze heus niet in één keer op,' antwoordt zij. Goed, daar gaat Louisa mee akkoord. Samen wonen Isabel en Louisa in Londen. Isabels vader woont niet meer bij hen, dus thuis zijn ze altijd met z'n tweeën. 'Tenminste, als je onze hagedis, de vissen, de spinnen en de pissebedden niet meetelt,' giechelen ze. Ze kunnen elkaar zoveel aandacht geven als ze willen. Elkaar lange verhalen vertellen, daar is bijvoorbeeld tijd voor. 'Toen ik een jaar of drie was, begon mam te vertellen over een jongen, Charlie. Hij bleef steeds terugkomen, omdat ik zijn avonturen zo leuk vond. Zó leuk, dat ik mam vroeg om ze op te schrijven,' vertelt Isabel. 'En dat deed ik,' zegt Louisa. Zij had al vijf boeken voor volwassenen geschreven toen ze begon aan 'hun' boek, Leeuwenjongen. Op het omslag staat een gezamenlijke schrijversnaam, Zizou Corder. (Genoemd naar Isabels hagedis, 'want we houden zó van hem'). Leeuwenjongen werd echt een boek van moeder en dochter samen. Louisa kroop niet achter haar computer om er pas weer achter vandaan te komen met een voltooid verhaal, dat ze dan trots aan haar dochter kon overhandigen. 'We hebben het boek samen geschreven, hoewel ik al het schrijfwerk deed. Maar ze dicteert me niet. Ik ben níet haar secretaresse,' lacht Louisa. Isabel vertelt verder. 'We bespreken eerst wat er moet gebeuren in het verhaal, en als ik naar school ben schrijft mam dat op. 's Middags lees ik het en dan zeg ik wat goed en grappig is en wat niet: dan bespreken we het weer.' Louisa springt in: 'En dan zeg ik: "Hou je kop, het was eerst veel beter!"' Ze giechelen weer. 'Nee hoor, we maken bijna nooit ruzie,' gaat Isabel door. 'Eén keer maar, toen zij iemand wilde vermoorden. Dat wilde ik absoluut niet. Eerlijk gezegd zijn we het daarover nog steeds niet eens geworden,' grinnikt ze. 'Hij gáát dood...!' fluistert Louisa terug. 'Helemaal niet!'

Charlie speelt de hoofdrol in Leeuwenjongen. Hij kan met katten praten, en van zijn huiskat hoort hij op een dag dat zijn ouders - briljante wetenschappers - zijn meegenomen door onbekenden. Charlie weet te ontsnappen uit de handen van zijn buurjongen, die ook hém wil ontvoeren. Hij slaat op de vlucht en komt terecht op een circusschip, waar hij een baantje krijgt als leeuwenverzorger.

Met de hulp van katten door het hele land en de leeuwenfamilie van het circus, waar hij ook gezellig mee kan babbelen, volgt hij het spoor van zijn ontvoerde ouders, tot in Frankrijk. Wat het uitgangspunt was voor Leeuwenjongen - het circusschip, de jongen die met katten kan praten of iets anders - weten Louisa en Isabel niet goed meer. 'Dat is zo vreemd; als ik een boek heb geschreven, kan ik me moeilijk herinneren waar het verhaal vandaan kwam,' zegt Louisa hoofdschuddend. Wie welk onderdeeltje van het verhaal heeft verzonnen, is ook moeilijk te zeggen. 'Vergelijk het maar met soep. Je kunt soep niet uit elkaar halen en vervolgens vragen: "Wie heeft dit stukje aardappel geschild?" Of: "Wie heeft dit snufje zout toegevoegd?" Dat zie je niet meer, omdat het een geheel is geworden. Maar ik had het niet zonder haar gekund.' Isabel knikt instemmend.

Op het eerste gezicht is het niet duidelijk dat Louisa en Isabel familie zijn. Louisa heeft het gezicht en de blonde lokken van een Britse. Isabel heeft echter diep donker haar en de zwarte huidskleur van haar vader. Voor de familie van Charlie uit het boek geldt hetzelfde: hij heeft een blanke moeder en een donkere vader, en is zelf zwart. 'Boeken van blanke schrijvers met blanke kinderen hebben vaak een blanke hoofdpersoon. Ze schrijven over wat ze kennen, dat gaat vanzelf. En in onze familie zijn de kinderen zwart. Waarom zou de hoofdpersoon dan blank zijn, als het boek voor haar, door haar en met haar is?' Louisa wijst naar haar dochter. 'Dan zou het juist vreemd zijn om geen zwarte hoofdpersoon te hebben. Het is niet om zo nodig politiek correct te zijn.'

Lijkt Charlie dan zo op Isabel? Isabel: 'Ik denk het wel. Hij is natuurlijk een jongen en hij heeft geen bril, maar onze karakters lijken op elkaar. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde doen als ik in Charlies schoenen stond.' Louisa vervolgt: 'Daar draait het om. We lijken in feite op heel veel personages. Als jij in het verhaal de circusdirecteur was, leek je op majoor Thibaudet uit het boek. En als ik een van de leeuwen was, had ik veel weg van... ja, van welke leeuw eigenlijk?'

De leeuwenfamilie die Charlie op het circusschip ontmoet en verzorgt, bestaat uit zes leeuwen: drie leeuwinnen en een welpje, een jonge leeuw en een oude wijze leeuw - de leider van de groep. 'Het welpje,' denkt Isabel. 'Of een van de leeuwinnen, maar die lijken misschien meer op mijn zussen,' zegt Louisa, en ineens verschijnt er een triomfantelijke glimlach op haar gezicht. 'Hé... ik bedenk net iets. De leeuwenfamilie is precies mijn familie!' Ze praat steeds opgewondener. 'Mijn zussen, mijn broer, mijn nichtje, mijn vader. Dat had ik nooit eerder gezien! Maar...' - haar mondhoeken zakken opeens omlaag - 'ik ben mijn moeder vergeten,' zegt ze bedeesd. 'Oh my God! Ik heb mijn moeder uit de weg geruimd! Waarom, in godsnaam?' Isabel zegt slinks: 'Je hebt altijd gezegd dat je meer van je vader houdt.' Louisa: 'Ssst! Oh, ik hou van mijn moeder! Het spijt me zo. Ze ontdekken het vast! Hoe moet dat nou?'

'Ach,' zegt Isabel, die probeert haar moeder tot bedaren te brengen, 'misschien past ze ergens in deel drie?' Het verhaal van Charlie is in Leeuwenjongen nog niet ten einde. Het gaat door in een tweede deel, dat al geschreven is, en een derde deel, waaraan Louisa en Isabel nu werken. 'Of we meer gaan schrijven, als dat af is? We hebben wel ideetjes, maar tegen die tijd is Isabel een puber. Dan wordt ze veel te eigenwijs en slecht gehumeurd,' grinnikt Louisa. 'Helemaal niet!' reageert Isabel. 'Nou ja, ze zal wel druk zijn met huiswerk, dus we zien wel. Maar ik zou het zo weer doen. Samen een boek schrijven was echt geweldig.'   Ze glimlachen naar elkaar. Isabel knikt.

Leeuwenjongen
Zizou Corder
Van Goor

Thomas