Fragment uit 15 van Per Nilsson

Op school, de kantine
Milla was moedig
ik bedoel ieder ander die ruzie had gehad met Nurmi
zou een poosje uit zijn buurt blijven
maar Milla niet nee ze kwam gewoon lunchen
met Benjamin en Hannah en ze haalden hun veganistenmaaltijd
en gingen ergens apart zitten net als anders
alsof er niets was gebeurd
en ik zag haar de kantine binnenkomen
en ze lachte en praatte
en ik vond dat ze moedig was
en het maakte me blij dat er iemand moedig was
ik bedoel ik kende Milla toen nog niet
ik bedoel ik had me vooral aan haar geërgerd
vond haar zelfvoldaan en arrogant en een beetje groot ego en
nou ja dat heb ik toch al verteld
en toen kon ik het niet laten
om een blik op Nurmi te werpen
en toen zag ik dat hij ook had gezien dat Milla
was binnengekomen

hij staarde naar haar
en toen stond hij op
en ik zag dat hij meer macaroni met gehaktballetjes ging halen
en ik zag dat hij bleef staan bij de tafel waar Milla zat
en binnen een seconde binnen één enkele seconde
verstomde het geroezemoes in de kantine
en na nog een seconde
was het helemaal stil
en iedereen in de kantine hoorde Nurmi’s stem
wat is dat voor smerige zooi die jullie eten
het ziet eruit als kots, blèèèh, zei hij
maar Milla at rustig haar mond leeg voordat ze opkeek
en weet je wat jij eet, zei ze, jij eet lijken en kadavers en
daarna ging ze door met eten alsof het gesprek was afgelopen
maar Nurmi pakte een gehaktballetje van zijn bord
en gooide het in de lucht
en ving het in zijn mond
mmm, smakte hij, lijken en kadavers heerlijk
een van de kantinedames riep iets
en liep naar hem toe
maar ze was niet op tijd om de oorlog tegen te houden

de grote voedseloorlog
ja het stond zelfs in de krant de volgende dag
en er werd over gepraat op de lokale radio
en de regionale televisie zond een reportage uit
ja de grote voedseloorlog maakte van onze school een
bekende school
en sommige leerlingen beleefden een korte carrière als
beroemdheid
omdat ze werden geïnterviewd voor de radio of de televisie
en er werden serieuze gesprekken gevoerd en besprekingen
gehouden
en de zaak werd grondig onderzocht en er waren bijeenkomsten
met de rector in de aula
en sommigen kregen een waarschuwing dat ze zouden worden
uitgesloten van de schoolmaaltijden
maar ik werd niet geïnterviewd of verhoord
ik had de waarheid kunnen vertellen ik had alles vanaf het begin
gezien
en zo ging het

het volgende gehaktballetje dat Nurmi van zijn bord pakte
gooide hij niet omhoog
maar met een boogje door de lucht naar Milla toe
en het landde naast haar op de tafel
en ze schoof vlug opzij
toen het van de tafel op de grond rolde
haha, grijnsde Nurmi, ben je bang dat je wordt besmet
ben je bang dat je de gekkekoeienziekte krijgt
en daarmee begon het allemaal
want een jongen uit de tweede
een van die vervelende figuren
van wie Mikael Nurmi de grote held en het idool was
die jongen smeet een gehaktballetje door de kantine
en dat raakte Benjamins glas
en de sojamelk spatte op hem en Hannah
en toen werd Benjamin vuurrood van woede
en hij stond op en gooide zijn hele bord
naar Nurmi als een frisbee
en Nurmi dook weg maar het veganisteneten spatte op iedereen
die aan de tafel erachter zat
en er volgde een regen van gehaktballetjes op
Milla en Benjamin en Hannah
het leek wel een hagelbui en iedereen gilde
en de kantinedames zochten dekking in de keuken
en een van de surveillerende leraren
belandde midden in de strijd
en kreeg een regen van macaroni in zijn haar
en Milla gooide ook haar bord
en Hannah en Benjamin gooiden alles
wat er voor hen op tafel stond
daarna hielden ze hun rode dienblad als schild voor zich
en trokken zich terug in de richting van de uitgang
daar bleven ze staan in de dekking van de glazen deuren
maar Milla wilde zich niet gewonnen geven

met het rode blad als schild
rende ze naar de toonbank met eten
en uit de grote roestvrijstalen bakken
pakte ze handenvol gehaktballetjes
en begon die naar Nurmi te gooien
en dat werd beantwoord met een kruisvuur van gehaktballetjes
en macaroni en knäckebröd
en nu was het Milla in haar eentje tegen de rest van de wereld
of de rest van de school in elk geval
maar ze deinsde niet achteruit
nee integendeel ze haalde meer munitie
en vocht zich een weg door de kantine
door de regen van voedsel
en ik zag echt waar ik zag een waanzinnige
bijna gelukkige glimlach op haar lippen
als ik er nu aan terugdenk lijkt het of het een droom was
of dat ik een film had gezien
een slechte Amerikaanse jongerencomedy misschien
het is net alsof het niet echt was
Milla daar midden in de kantine
een guerillastrijdster een rebel in het zwart met stekeltjeshaar
en een dienblad boven haar hoofd om zich te beschermen tegen
de gehaktballetjesregen
en de kantine gonsde van het geschreeuw en gegil en de vrolijkheid
en de woede en de waanzin
en een paar angstige leraren drukten zich machteloos
tegen de muren
en een paar meisjes uit de brugklas verborgen hun gezicht in
hun handen
het was fantastisch
ja het was fantastisch
en het leek wel of de tijd stilstond

ik weet helemaal niet hoe lang de voedseloorlog duurde
maar natuurlijk maakte conciërge Jan
er een eind aan
hij kwam de kantine binnenstormen
en liep met zijn armen opgeheven recht op Milla af
en pakte haar bij haar middel
en droeg haar naar buiten
alsof ze een lastige kleuter van drie was
en op hetzelfde moment dat conciërge Jan
verdween met Milla
was de oorlog afgelopen en alles stond stil
en de stilte was onwerkelijk
en het leek wel of iedereen wakker werd uit een betovering
en iedereen keek met grote ogen om zich heen
en de vloer en de tafels waren bedekt met
gehaktballetjes en macaroni en verkruimeld knäckebröd
en bekers en borden en bestek
en rivieren en meren van melk en appelsap
en de leraren aarzelden en keken elkaar zenuwachtig aan
en een serieuze stemming golfde
als een mist de kantine binnen
en iedereen vroeg zich af wat er was gebeurd
en hoe het had kunnen gebeuren en waarom
en niemand zei iets
een bord viel met een kletterend geluid op de grond
daarna was het weer stil
het was fantastisch
ja het was fantastisch