Kapitein Kees

Anke Kranendonk & Annemarie van Haeringen

ISBN: 9789047706717 | Uitvoering: Gebonden | Prijs: € 14,95

Een heerlijk leesboek dat je meevoert op avontuur.

Nog even en ze gaan de rivier op. Kees is wel eens met zijn vader tot hier gevaren. Dan legden ze aan, kochten een ijsje bij de molen en gingen in het gras bij hun bootje zitten. Terwijl ze hun ijsje aten, keken ze naar de grote en kleine boten die over de rivier voeren. Sommigen hadden lawaaierige motoren en veroorzaakten grote golven. En dat lijkt Kees nu zo stoer, dat ze ook gaan varen op de brede rivier tussen alle boten door, over de grote golven.


Kees heeft voor zijn zwemdiploma een bootje gekregen, met een elektrisch motortje eraan. Op een mooie dag stapt hij met Bas – de hond van de buurvrouw – en zijn cavia Hector het bootje in om een tochtje te maken. Liefhebbers zullen de drie vrienden herkennen uit Liever een hond.


Het gaat zo lekker dat Kees besluit om de grote rivier over te steken en een kijkje te nemen aan de andere kant. Daar raakt hij niet alleen betoverd door het meisje met de mooiste haren van de wereld, hij ontmoet er ook mevrouw Kooistra, een oude dame die een beetje in de war, is maar best een ijsje lust. Dus laadt Kees ook haar in de boot. Wat hij niet weet, is dat inmiddels iedereen op zoek is, naar hem én naar mevrouw Kooistra.


Een heerlijke, onvervalste Kranendonk, die je met een glimlach op je gezicht – alsof de zon erop schijnt – aan één stuk door wil (voor)lezen. De prachtige illustraties van Annemarie van Haeringen versterken dat gevoel alleen maar.

Kapitein Kees

Jeugd

Recensies

‘Kranendonk beschrijft Kees’ avonturen grappig, eenvoudig en raak; ze moet geweldig goed hebben gekeken naar de motoriek van jongens, honden en wievelige bootjes. Maar het knapste is toch hoe ze ons laat meeleven met Kees, met zijn bravoure én momenten van paniek. … De heldergekleurde illustraties laten je nog sterker meeleven met Kees’
Trouw

‘Kees wordt heel levensecht neergezet, met al zijn gedachten en gevoelens, die hij steeds met zijn hond en cavia deelt. …De illustraties in kleur geven de sfeer van het verhaal goed weer.’
Friesch Dagblad

‘Geestig en tegelijk mooi verhaal… De dertig hoofdstukken, geschreven vanuit het perspectief van de dappere en vindingrijke Kees, laten levensecht en overtuigend zijn kinderlijke belevingswereld zien. De zorgzaamheid, trouw en onschuld van de jongen ontroeren.’
NBD Biblion

‘Met Kapitein Kees schreef Anke Kranendonk een heel inleefbaar verhaal (…) In rake bewoordingen typeert ze Kees en beschrijft op een gevoelige en vermakelijke manier zijn kinderlijke logica. Annemarie van Haeringen maakte bij dit boek voor achtplussers sobere, treffende illustraties.’
De Bond

Inkijkfragment

Over de auteur

Anke Kranendonk werd in 1959 in Baarn geboren. Na de middelbare school verhuisde ze naar Amsterdam en meldde zich aan bij de Sportacademie. ‘Ik moest de hele dag rondjes rennen op het atletiekveld,’ vertelt ze. ‘Binnen twee maanden zat ik al in het gips.’ Omdat ze niet precies wist wat ze toen wilde gaan doen, besloot ze naar de Pedagogische Academie te gaan om er al lerende achter te komen wat ze echt wilde. Anke vond het leuk om kinderen voor te lezen, met hen te zingen en koekjes te bakken, maar elke dag rekenen vond ze niets – daarin kon ze haar fantasie niet kwijt.


Na de Pedagogische Academie volgde ze lessen in het acteervak en in de zangkunst en begon ze direct te spelen in een toneelgezelschap. Ze werkte mee aan verschillende televisieproducties – zoals Buurman Bolle van de VPRO – en richtte haar eigen theatergroep op, ‘Lieve Jan’, waarmee ze op alle scholen en in alle theaters van Nederland heeft gespeeld.


Anke Kranendonk schrijft haar boeken thuis en soms gaat ze een paar dagen naar het klooster. Daar is het rustig en stil en hoeft ze niet te denken aan koken, boodschappen doen en kinderen naar school brengen. Thuis leest ze over wat ze in het klooster geschreven heeft, werkt het bij en bedenkt hoe het verder moet. Het verzinnen van nieuwe stukken doet ze tijdens het hardlopen of het afwassen – zo werkt ze met haar handen en hoofd tegelijk. In haar verhalen beschrijft Anke Kranendonk op een heel herkenbare manier hoe kinderen denken en voelen. Hoewel ze niet terugschrikt voor zware onderwerpen, is de toon van haar verhalen luchtig. De boeken zetten de lezer aan tot nadenken, maar tegelijkertijd is de stijl humoristisch.


Schrijven vindt Anke net een treinreis. Je moet van A naar B. Het is de taak van de schrijver om uit te zoeken hoe dat traject verloopt en wat er allemaal in de wagons komt. In haar hoofd gaat die reis heel snel – ze heeft vaak meteen al een heel verhaal in haar hoofd. Het schrijven zelf gaat langzamer. Maar als de trein eenmaal rijdt, gaat de rest eigenlijk vanzelf. En ze komt onderweg van alles tegen waar ze van tevoren niet aan had gedacht. ‘Dat maakt schrijven zo leuk.’


Wist je trouwens dat Anke Kranendonk een tijdje de horoscoop in het maandblad Hoe overleef ik? schreef? Voor nog veel meer weetjes en informatie over Anke Kranendonk kun je terecht op haar website.


Anke is geadopteerd door Boekhandel Bloemendaal en door Boekhandel Venstra in Amstelveen. In deze winkels kunnen ze je alles over haar vertellen en misschien loop je na een bezoekje wel met een gesigneerd exemplaar de deur uit!


Anke is schoolschrijver op een school in Amsterdam.

Over de illustrator

Annemarie van Haeringen werd op 16 februari 1959 in Haarlem geboren. Als kind was ze ‘absurd verlegen’ en vanwege deze eigenschap denkt ze ook in het tekenvak beland te zijn. ‘Dan hoef ik niet zoveel te zeggen’. Na de middelbare school ging ze naar de Nieuwe Lerarenopleiding, het Moller Instituut te Tilburg, waar ze haar bevoegdheid voor tekenen en handvaardigheid behaalde.


Omdat ze sterk aangetrokken werd door het maken van figuratief werk, ging ze daarna naar de Gerrit Rietveld Academie te Amsterdam, waar zij twee jaar de illustratie-opleiding volgde. Nu illustreert ze werk van andere schrijvers en maakt ze eigen prentenboeken.


Ze illustreert met pen, inkt, aquarel, potlood en gemengde technieken. De reacties die kinderen op haar werk hebben, vindt ze erg belangrijk. ‘Wanneer kinderen bijvoorbeeld zeggen: Waarom heeft u daar zo zitten krassen? dan moet ik antwoorden dat het uit onmacht was en dat ik zal proberen het niet meer te doen’.